„„Jeśli nie doścignę go do zachodu — postanowił — wrócę po własnych śladach do miejsca, w którym zaskoczyła mnie burza. A co dalej... zobaczymy".
Była to decyzja ryzykowna. Najprostsza droga mogła równie dobrze doprowadzić do celu, jak i wywieść w nie zbadane przez nikogo pustkowia, bez możliwości powrotu. Zdawał sobie z tego sprawę, jednak nie chciał rezygnować z pogoni. Wstydziła się myśli, że stanie przed
starym Samuelem z pustymi rękami. Więc jechał nie tracąc resztek nadziei. Miał szczęście — po pół godzinie natrafił na świeży trop. Zatrzymał się, aby obejrzeć odciski kopyt. Tu szły dwa konie! Więc burza zatrzymała Cartyego prawie o krok od miejsca przymusowego postoju Karola.
„Ej, złapię go!" — pomyślał w przypływie nowej energii.
Nawet zapomniał o głodzie. Ruszył czytelnym śladem, wijącym się wśród pagórków, skał i wąskich czarnych kanionów, w głąb których strach było się zapuszczać. Trop mijał te niebezpieczne miejsca. W końcu Karol dostrzegł uciekiniera i jednocześnie został przez niego zauważony.
Derek Carty zatrzymał się i zawrócił konie.
— O! — wykrzyknął. — Kogo widzę Czy ty także wybrałeś się na samotną wycieczkę
—Złaź z siodła!
— Co tak ostro I czemuż to mam złazić z siodła właśnie ja A nie ty na przykład! Gdyby nie to, że mi dwa wierzchowce całkowicie wystarczają, szybko zmusiłbym cię do skoku na ziemię. I cóż ty na to“(11)